Svanur HF-20 strandaði og sökk nánast alveg. Við kaupum bátinn af trygginafélaginu og hófumst handa.
Fyrsta verkefnið var að bjarga vél og gír. Vélin var nýkomin í bátinn, nýupptekin Cummins 8,3L, 430 hestöfl. Sjó og olíu var dælt af vélinni og cylendrar hreinsaðir, svipaða sögu var að segja af gírnum. Svo var sjódæluhjólið tekið ur og vélin gangsett, látin hitna og snúast vel. Svo var skipt um olíu og síur og allt endurtekið. Eftir að búið var að bjarga vél og gír var kominn tími til að meta tjónið á bátnum og búa til verkefnalista.
Listinn sá varð langur, enda Svanur orðinn gamall bátur og margt komið á tíma. Ekki ætla ég að lasta fyrri eigendur enda held ég að þeir hafi hugsað vel um bátinn en líkt og svo margir aðrir bátar mátti Svanur bara alveg við því að sökkva aðeins.
Tjónið á skrokknum var ekki svo alvarlegt, nokkur göt en engin alvarleg. Stýri og skrúfa voru ónýt. Öxulupphengjan gekk aðeins til, samt auðvelt að laga hana en öxullinn reyndist lítilsháttar boginn.
Viðgerðir á skrokk voru margar og víða en samt voru bara 3 göt á bátnum, á stefni, fyrir aftan kinnung stjórnborðsmegin og í lest. En botninn var klóraður víða og spraylistar illa skrámaðir á nokkrum stöðum. Stefnið var lagað innan og utan frá, lestin aðallega innan frá og aðrar skrámur utan frá. Framlengingin á pílunni skemmdist mikið og var byggð nánast frá grunni.
Hurðin á stýrishúsinu var af gömlu gerðinni og brotin í þokkabót. Við smíðuðum bara nýja og settum í staðinn.
Eitt af því sem gerist með báta er að tæki eru endurnýjuð. Þannig verða oft gömul göt eftir í mælaborðinu og Svanur var engin undantekning. Öllum götum var lokað og byrjað upp á nýtt.
Vélarrúm og lest litu alls ekki illa út en fengu að sjálfsögðu nýja málningu og smá tiltekt.
Rafkerfið var af gömlu gerðinni, eitt 24v kerfi fyrir vél, eitt 24v neyslukerfi, aðallega fyrir handfærarúllur og eitt 12v neyslukerfi fyrir tæki. Öll neyslukerfin voru einpóla kerfi en þau eru á undanhaldi og eru ekki lögð í dag. Í staðinn kom eitt 24v kerfi fyrir vél og annað 24v neyslukerfi fyrir allt hitt. Svo voru bara settar spennufellur fyrir þau tæki sem taka bara 12 volt. Allar töflur voru endurnýjaðar og allir vírar nema nokkrir upp í mastur sem litu út fyrir að vera nýlegir. Þess má geta að sveru vírarnir sem tengjast rafgeymum hafa sinn líftíma og auðvelt er að kanna ástand þeirra. Einfaldlega reynið að brjóta vírinn milli fingra, ef minnsta “knask” finnst má ætla að vírinn sé ónýtur.
Fyrri eigandi hafði hugsað nokkuð vel um bátinn, skrokkurinn var nýlega málaður en fyrst búið var að opna málningarföruna þá fékk báturinn nýja málningu.
Eftir að báturinn var sjósettur kom í ljós að vélin var ekki í jafn góðu ástandi og ætlað var. Engin ástæða til að ætla að neitt hvafi komið fyrir þegar báturinn strandaði og sökk. Við eftirgrennslan kom í ljós að soðið hafði hressilega á vélinni og það sagði til sín. Við tókum vélina úr bátnum, skiptum um slífar og stimpilhringi, fleira var ekki til og strandveiðar byrjaðar, enginn tími til að bíða eftir neinu.
Ekki dugði það, við prufukeyrslu féll olíuþrýstingur og stangarlegur kveinkuðu sér lítillega. Upp fór vélin aftur, skipt var um legur og olíudælu. Annað merkilegt kom í ljós við skoðun, thermostat fyrir olíuhita var brotið og engin olía fór um kælinn, það skýrði þrýstingsfallið.
Enn eitt vandamálið skaut upp kollinum, sveppur í hráolíu. Gangtruflanir hafa fylgt bátnum lengi samkvæmt okkar upplýsingum. Í fyrstu grunaði okkur að óhreinindi skiluðu sér í tankinn gegnum öndunina en áfyllingarstúturinn reyndist sökudólgurinn. Honum bvar breytt lítillega og vonandi er það vandamál úr sögunni.
Nú heitir báturinn Sigurfari ÍS-8, búið er að fara nokkrar sjóferðir og hann búinn að sanna sig nokkuð vel. Bátnum verður róið á strandveiðum í sumar og eflaust seldur að sumri loknu. Næsti bátur bíður.
Bátasmiðjan Freyja 